Muziek is altijd de grote liefde geweest van Tiësto. Op jonge leeftijd en luisterde hij naar shows als de Soul Show en de Ben Liebrand’s Mix Show. Vanaf dat moment was het ook zijn passie om platen te draaien en te mixen.
In de periode 1984 tot 1992 draaide Tijs oude discoplaten op studentenfeesten en tijdens drive-inshows. In die tijd dacht hij nog niet dat hij zijn geld zou kunnen verdienen als DJ. Ook begon hij Hardcore house te draaien. Maar zijn liefde voor muziek ging al uit naar Trance.
Vanaf 1988, toen hij negentien was, stond hij achter de draaitafels in discotheken te Breda (De Spock) en omstreken. Wat later ging hij in een platenzaak werken. Hij probeerde eigen werk te promoten en stuurde veel tapes naar bekendere deejays, clubs en organisaties.
Begin jaren 90 had Tiësto al de ambitie te gaan produceren. Alleen zag hij in dat hij dit niet kon. Hij kocht enkele samplers en computerprogramma’s, en ging vervolgens hard aan de slag. Maar dat lukte niet helemaal. Toen besloot hij samen te gaan werken met verscheidene DJ's. In 1995 verscheen Tiësto's eerste mix-cd Forbidden Paradise 3. Zijn bekendheid groeide daarop in de dancescene.
Eind 1997 richtte Tiësto samen met Arny Bink zijn eigen Black Hole Recordings label op, waar o.a. zijn populaire en wereldwijd bekende Magik., Space Age, In Search of Sunrise en Nyana mix-compilatie series op werden uitgebracht. Black Hole was tevens verantwoordelijk voor de uitgave van series van DJ’s als Ferry Corsten, Cosmic Gate, Johan Gielen en Armin van Buuren. Een van de grote successeries was In Trance We Trust.
De eerste mix-cd van DJ Tiësto, Magik, Vol. 1: First Flight, kwam uit in 1997. Dit label groeide snel uit z’n voegen, wat reden was voor Tiësto om een sub-label in het leven te roepen genaamd Magik Muzik. Dit is in feite zijn eigen project geworden, met klassiekers als Flight 643, het album In My Memory en nummers van Umek, Mark Norman en Mojado.
De volgende jaren werd Tiësto steeds bekender. Zijn optreden tijdens Innercity, 20 februari 1999, wordt algemeen gezien als dé doorbraak voor het grote publiek. In de Verenigde Staten debuteerde hij met het album Summerbreeze, waarvan de remix van Delirium’s Silence een wereldwijd succes zou betekenen.
Op 27 februari 2002 kreeg hij tijdens het Nederlands Muziekfeest te Amsterdam de Zilveren Harp uitgereikt. Op 3 juli 2002 werd Tiësto in Londen door DanceStar uitgeroepen tot beste club-dj ter wereld.
In 2002 wist Tiësto bij de verkiezingen van 's werelds beste 100 DJ's, volgens het toonaangevende Britse blad DJ Magazine, de eerste plaats over te nemen van de Brit John Digweed. Het jaar daarop verdedigde hij deze positie met succes.
Tijd kreeg in april 2003 een TMF Award in de categorie Beste Nationale Dance-act en Beste Nationale DJ. Op 20 september van dat jaar vond op de Grote Markt te Breda de officiële wereldpremière plaats van de DVD Tiësto In Concert.
2004 zou Tiësto vele hoogtepunten bezorgen. Zo had hij als internationaal DJ de primeur om voor een vol Gelredome in Arnhem twee solo-concerten te geven. Later volgde ook een concert voor meer dan 20 000 mensen in de Ethias Arena in Hasselt. In 2004 kwam zijn album Just Be uit. Op 13 augustus 2004 was hij in Athene de eerste DJ die de Olympische Spelen muzikaal mocht openen. In oktober van datzelfde jaar brengt hij het album Parade of The Athletes uit, waarop de muziek van de openingsceremonie te horen is. Op 28 oktober 2004 werd hij voor de derde achtereenvolgende keer uitgroepen tot 's werelds beste DJ. In 2005 zou deze plaats worden afgestaan aan de Duitse DJ Paul Van Dyk. Op 1 april 2005 won Tiësto 3 TMF Awards: Radio 538 Best Single Award, zoals gewoonlijk een award voor Best Dance en de Lifetime Achievement Award. Op 1 oktober 2005 won Tiësto zijn 4e TMF Award: Beste DJ Internationaal in België. Eind 2009 brengt Tiesto twee album uit ‘I will be here’ met Sneaky Sound System en 'Escape me’ met C.C. Sheffiel.
