Sinds zijn ontdekking in 1975 tijdens het legendarische televisieprogramma van Willem Duys, verloopt zijn carrière van het ene hoogtepunt naar het andere. Werd hij door Duys nog geïntroduceerd als de zingende kraanmachinist, sindsdien is de naam Lee Towers uitgegroeid tot een absoluut begrip in de vaderlandse showbiz.
Sinds zijn ontdekking in 1975 tijdens het legendarische televisieprogramma van Willem Duys, verloopt zijn carrière van het ene hoogtepunt naar het andere.
Niet alleen vanwege de vele hits die hij in de loop der jaren scoorde. Maar vooral omdat hij voor tal van Nederlandse artiesten de weg vrijmaakte naar grote podia.
Na zijn nationale doorbraak die volgde op de lancering bij Willem Duys, was Lee een aantal jaren vooral populair in het zogeheten nachtclub-circuit.
En in november 1980 toevallig ook het jaar waarin hij zijn eerste Edison mocht ontvangen achtte hij de tijd rijp voor zijn eerste grote krachttoer: een 'avondje Lee Towers in de Rotterdamse Doelen.
In 1981 deed Lee deze stunt nog eens dunnetjes over in het theater met de magische klank, waar toch ook vele artiesten op weg naar de top hun Waterloo beleefden: Theater Carré in Amsterdam.
Het jaar erna kwam hij dan ook met een nòg gedurfder plan: ‘Lee Towers in Concert’. Een tournee langs 30 theaters in Nederland èn Antwerpen.
Naast zijn reguliere optredens in het land stond Lee ieder jaar ook nog steeds 4 dagen in de Doelen èn in Carré en was hij de vaste sfeermaker tijdens het intussen legendarische wielerspektakel, de Zesdaagse van Rotterdam’ in Ahoy'.
In 1986 mocht hij wederom een Edison in ontvangst nemen voor zijn album ‘Say Hello’en won hij tevens de Philips Story Award.
In 1989 deed hij Ahoy' niet aan doordat hij het te druk had met zijn theatertour door Nederland voor zijn toenmalige sponsor OPEL. Na 1991 vond hij het tijd geworden om de frequentie van zijn huzarenstukjes in Ahoy' wat terug te draaien.
Na een stil jaar wil hij in 1998 met hernieuwde krachten weer beginnen. Zo wierp hij zich dat jaar met zeer veel succes op als de producent van de Ahoy'-concerten van Frans Bauer. Daarna is Lee al in stilte begonnen met zijn de voorbereidingen voor zijn 'laatste kunstje' dat alle voorafgaande moest overtreffen: zijn slotserie Gala's in Ahoy'.
Die historische 'vijfdaagse' vond plaats tussen 20 en 24 oktober 2000 en nog altijd is wie er bij was er niet over uitgepraat. Daarnaast bracht Lee Towers in het recentere verleden twee gedenkwaardige cd's op de markt. Eerst het album ‘Country Roads’, dat in de eerste week meteen binnenkwam op de tiende plaats van de Album top-100 en steeg door naar de vijfde plek. Van de cd werden in korte tijd ruim 50.000 stuks verkocht en dus met goud bekroond.
Waarmee werd aangetoond dat Lee als platenariest zijn gouden ‘touch’ nog steeds bezit.
Sinds zijn ontdekking in 1975 tijdens het legendarische televisieprogramma van Willem Duys, verloopt zijn carrière van het ene hoogtepunt naar het andere.
Niet alleen vanwege de vele hits die hij in de loop der jaren scoorde. Maar vooral omdat hij voor tal van Nederlandse artiesten de weg vrijmaakte naar grote podia.
Na zijn nationale doorbraak die volgde op de lancering bij Willem Duys, was Lee een aantal jaren vooral populair in het zogeheten nachtclub-circuit.
En in november 1980 toevallig ook het jaar waarin hij zijn eerste Edison mocht ontvangen achtte hij de tijd rijp voor zijn eerste grote krachttoer: een 'avondje Lee Towers in de Rotterdamse Doelen.
In 1981 deed Lee deze stunt nog eens dunnetjes over in het theater met de magische klank, waar toch ook vele artiesten op weg naar de top hun Waterloo beleefden: Theater Carré in Amsterdam.
Het jaar erna kwam hij dan ook met een nòg gedurfder plan: ‘Lee Towers in Concert’. Een tournee langs 30 theaters in Nederland èn Antwerpen.
Naast zijn reguliere optredens in het land stond Lee ieder jaar ook nog steeds 4 dagen in de Doelen èn in Carré en was hij de vaste sfeermaker tijdens het intussen legendarische wielerspektakel, de Zesdaagse van Rotterdam’ in Ahoy'.
In 1986 mocht hij wederom een Edison in ontvangst nemen voor zijn album ‘Say Hello’en won hij tevens de Philips Story Award.
In 1989 deed hij Ahoy' niet aan doordat hij het te druk had met zijn theatertour door Nederland voor zijn toenmalige sponsor OPEL. Na 1991 vond hij het tijd geworden om de frequentie van zijn huzarenstukjes in Ahoy' wat terug te draaien.
Na een stil jaar wil hij in 1998 met hernieuwde krachten weer beginnen. Zo wierp hij zich dat jaar met zeer veel succes op als de producent van de Ahoy'-concerten van Frans Bauer. Daarna is Lee al in stilte begonnen met zijn de voorbereidingen voor zijn 'laatste kunstje' dat alle voorafgaande moest overtreffen: zijn slotserie Gala's in Ahoy'.
Die historische 'vijfdaagse' vond plaats tussen 20 en 24 oktober 2000 en nog altijd is wie er bij was er niet over uitgepraat. Daarnaast bracht Lee Towers in het recentere verleden twee gedenkwaardige cd's op de markt. Eerst het album ‘Country Roads’, dat in de eerste week meteen binnenkwam op de tiende plaats van de Album top-100 en steeg door naar de vijfde plek. Van de cd werden in korte tijd ruim 50.000 stuks verkocht en dus met goud bekroond.
Waarmee werd aangetoond dat Lee als platenariest zijn gouden ‘touch’ nog steeds bezit.
